Main Nav

Η ανοιχτή επιστολή του Νικόλα Άσιμου -"Μήνυμα προς όλους, για όλα" και η αναφορά του στα Εξάρχεια

Σχόλια: 0
inExarchia - 17/03/2017

17 Μαρτίου του 1988 ο Νικόλας Άσιμος αποφάσισε να βάλει τέλος στη ζωή του, στο μαγαζόσπιτο του στην Καλλιδρομίου. Να είσαι καλά εκεί πάνω Νικόλα. (20 Αυγούστου 1949 – 17 Μαρτίου 1988). Διαβάστε παρακάτω την ανοιχτή επιστολή που είχε στείλει στα ΜΜΕ, κάποιο καιρό πριν αυτοκτονήσει.

Η ανοιχτή επιστολή του Νικόλα Άσιμου

Σαν σήμερα έφυγε ο Νικόλας Άσιμος, μία από τις εμβληματικότερες μορφές στην ιστορία και την κουλτούρα των Εξαρχείων. Περιθωριακός για μια κοινωνία που δεν αντέχει το αντισυμβατικό, το αληθινό, το διαφορετικό. Αλλά και ο ίδιος δεν καταλάβαινε από ταμπέλες. Αυτοδίδακτος και ιδεαλιστής. Μεγάλωσε στην Κοζάνη, μετακόμισε στην Θεσσαλονίκη για να σπουδάσει φιλοσοφική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, μετέπειτα είχε σαν πρώτη βάση στην Αθήνα την Καλλιθέα αλλά τελικά τον κράτησαν τα Εξάρχεια.. Έγινε το μέρος του. Πρώτα στο υπόγειο στην οδό Αραχώβης, με τη ταμπέλα «Εξω οι μέσα, μέσα οι έξω» και στη συνέχεια στο μαγαζόσπιτό του στην Καλλιδρομίου από το 1973 όπου εκεί έδωσε τέλος στην ζωή του και τότε ησύχασε το ανήσυχο πνεύμα του.


Τριγυρνούσε στην Αθήνα δίνοντας παραστάσεις στο δρόμο, σε σπίτια και ταράτσες. Θέατρο σε γειτονιές και εργοστάσια της Αθήνας, κοντά σε κάθε αδικημένο και ταλαιπωρημένο, όπως και ο ίδιος ένιωθε. Στα Εξάρχεια πουλούσε τις κασέτες του και δίνοντας αληθινές παραστάσεις δρόμου με ανατρεπτικές ιδέες πάντα με σύμμαχό του την μουσική και έντονο το κοινωνικοπολιτικό στοιχείο. Ανυπότακτος και αυτοδίδακτος αγνόησε τις προειδοποιήσεις λογοκρισίας και στην ταυτότητα του έγραφε «Ανευ θρησκεύματος». Ανάμεσα σε άλλα το βιβλίο του «Αναζητώντας Κροκανθρώπους» και οκτώ ‘παράνομες κασέτες’ όπως ο ίδιος τις χαρακτήριζε, που ηχογραφήθηκαν σε σπίτια και κυκλοφορούσαν χέρι με χέρι, αποφεύγοντας έτσι την εκμετάλλευση της μουσικής του από τις δισκογραφικές εταιρίες. 

Καλλιτεχνικά δρώμενα-πράξεις διαμαρτυρίας πάντα στον στόχο των αρχών. Συνήθιζε να κάθεται στην γωνία του Πολυτεχνείου, Πατησίων και Στουρνάρη, ώσπου μια ημέρα το ’77 συνελήφθη με άλλους πέντε ως «ηθικοί αυτουργοί σε φθορές ξένης περιουσίας, σε συνδυασμό με το νόμο 4000/59 περί τεντιμποϊσμού και υποκίνηση σε διατάραξη κοινής ειρήνης». Φυλακίστηκε προσωρινά μαζί με άλλους εκδότες και συγγραφείς ουσιαστικά για διάδοση αναρχικών ιδεών. Όπως λέει και η ιστορία ανάμεσα τους ο Κυριάκος Βασιλειάδης που ξεκίνησε να τραγουδά το «Δε πα να μας χτυπάν» και συνεχίστηκε και από τους υπόλοιπους.

Αυτοσχέδιες παραστάσεις στο δρόμο με το Exarchia Square Band, το Ζωντανό Καφενείο και το Μουσικό Θέατρο Φτώχειας. Ένα θέατρο για όλους, ενάντια σε μεγάλες αυλαίες και αγχωτικές πρόβες. Φυσικά έκανε και το πέρασμα του από τον κινηματογράφο. Τον είδαμε στον «Δράκουλα των Εξαρχείων», στα «Βαποράκια» και στο «Ρεμπέτικο» αλλα και στην δική του βιντεοταινία «Ανθρωποφάγοι στην TV – Τηλεκανίβαλοι».
 

//

Ανοιχτή επιστολή του Νικόλα Άσιμου, κάποιο καιρό πριν δώσει τέλος στην ζωή του: 

"Μήνυμα προς όλους, για όλα" 

Μία είναι η βόλτα, μόνο μία, αυτή θα μας λευτερώσει.
Δε σταματάει αυτή η βόλτα, ούτε ποτέ της έχει αρχίσει. 

Magic Theater fur fur. 
Το μεγαλύτερο θέατρο στην ιστορία που καταργεί την ιστορία.
Εγώ που το έχω ξεκινήσει, έχω αναλάβει την ευθύνη.
Με ξέρουν όλοι οι σοφοί του κόσμου, κι όλοι οι καλλιτέχνες του πλανήτη. Στην αρχή υπήρξα μονάχος μου, τώρα υπάρχουν κι άλλοι πολλοί που μπήκανε στο θέατρό μας. 

Ανθρώπους ψάχνουμε, όχι ιδεολογίες.
Ανθρώπους να χουν θάρρος, αγάπη, καλοσύνη.
Ανθρώπους που δεν είναι ψεύτες, ρηχοί και βολεμένοι, και ξέρουν να δίνουνε, όχι να ρουφάν και να εκμεταλλεύονται τους γύρω.
Ανθρώπους έστω με καρδιά.
Ας είναι δικηγόροι, παπάδες κι αστυνόμοι.
Ας είναι και χαφιέδες, κομμουνιστές, αναρχικοί, αρκεί να έχουν τόλμη να κρατήσουν ένα λόγο και να πούνε την αλήθεια.
Αν δε καταλαβαίνετε το θέατρό μας και μας κοροϊδεύετε ακόμα, δε φταίμε εμείς. Εμείς έχουμε τη γνώση. Αυτή που δεν έχουν όλοι μαζί οι κυβερνήτες, οι δικαστές και οι γιατροί. 

Σας κολλάμε στον τοίχο μ' ένα σελοτέιπ.  

Είμαστε καθαροί γι' αυτό ζούμε μέσα στις υπόγες και χαρίζουμε. Δίνουμε παραστάσεις στην πλατεία και χαίρονται τα παιδάκια και δεν έχουμε λεφτά. Είμαστε αυτόδουλοι της καλοσύνης, ξέρουμε να δημιουργούμε και όχι να καταστρέφουμε. Ξενυχτάμε μέρα νύχτα και φτιάχνουμε μονάχοι τα όργανά μας.
Οι άλλοι σπάνε λάμπες και μπουκάλια, εμείς τα καθαρίζουμε με σκούπες.
Οι σκουπιδιάρηδες είναι μαζί μας και όλοι άνθρωποι του πλανήτη.
 
Ρωτήστε στην περιοχή των Εξαρχείων που μας ξέρει. Μας αγαπάνε όλοι. Ρωτήστε αν χρωστάμε τίποτα και σε κανέναν. Σε άλλους έχουμε δώσει παραπάνω.
Μπακάληδες, ψιλικατζήδες, περιπτεράδες, ταβερνιάρηδες μας εκτιμάνε. Χαρίζουμε το γέλιο, αγάπη και ευτυχία. Κάναμε τους γέρους να αισθάνονται παιδιά. Τα πρεζόνια να κόψουνε την άσπρη και να γελάνε. 
Εγώ που το 'χω ξεκινήσει δεν έδειρα ποτέ και πουθενά κανέναν.
Με έχουν περάσει απ όλα τα μπουντρούμια και το κορμί μου είναι γεμάτο πληγές. Τα όπλα μου είναι πιστολάκια και νταούλια απ' αυτά που παίζουν τα παιδάκια, παίζει κι η μικρή μου κόρη. 

Όταν όλοι εσείς κολλάτε αφίσες και γεμίζετε σκουπίδια την Αθήνα, εγώ σας πολεμάω με μια ζωγραφιά στο τοίχο του σπιτιού μου. Εκεί που ήταν βόθρος και μπάζα και ουρλιάζανε τα κομπρεσέρ. Εκεί μένω τώρα, τρία χρόνια μαζί με τη μικρή μου κόρη, φιλοξενώντας κι άλλους που δεν είχανε να φάνε ή που να κοιμηθούνε. 

Και δε φοβάμαι να δώσω τη διεύθυνσή μου, την ξέρουν όλοι: ΑΡΑΧΩΒΗΣ 41, ΕΞΑΡΧΕΙΑ. Τώρα είμαι υποχρεωμένος να έχω παράπονα, να καταγγείλω κάτι προς όλους και για όλα.

Έμαθα πως συνεχίζονται οι διώξεις εναντίον μου. Πως βάλανε εισαγγελέα για να με βάλουνε ξανά στο ψυχιατρείο και να μου κάνουν ίσως και λοβοτομή. Είμαι υποχρεωμένος να με σώσω, καταγγέλω λοιπόν δημόσια. 

Στις 6 Οκτωβρίου με πιάσανε έξω απ' τον δρόμο του σπιτιού μου να παίζω θέατρο του δρόμου. Με σύρανε με τη μία στο αστυνομικό τμήμα, με δέσανε με χειροπέδες, μου σπάσαν τα πλευρά μου, με πήγαν στο Αιγινίτειο ψυχιατρείο, με είχανε δεμένο.

Εγώ τους έλεγα αλήθειες που δεν τις λένε τα βιβλία κι αυτοί με βγάλανε τρελό.'Εκανα ακόμη κι αυτούς που με χτύπησαν να γελάνε. Αντί να τηρήσουν ένα λόγο ότι πια δε θα μ' αγγίξουν, με σύρανε δεμένο στο Δαφνί.

Στο χειρότερο μπουντρούμι με ξάπλωσαν, με ξαναχτύπησαν και μου κάνανε ενέσεις απ' αυτές που σκοτώνουνε βουβάλια, παρ' όλο που πάλι μου δώσανε λόγο ότι δε θα μ' αγγίξουν και με πάτησαν στο χαλάκι και με βάλανε με τις χειρότερες ρουφήχτρες. Τους αρρώστους που προσπάθησαν να μου πάρουν το ρολόι και ότι άλλο είχα πάνω μου, ακόμη και το τελευταίο μου τσιγάρο.
Όλοι οι γιατροί του κόσμου δε τήρησαν ένα λόγο. Αλλά εγώ κατάφερα και βγήκα και είμαι ζωντανός. Σε λιγότερο από δυο μέρες κι απ' το χειρότερο μπουντρούμι. Ας έρθουν οι ψυχίατροι μια βόλτα μαζί μου και θα τους δείξω.
 
Γιατί εγώ δεν είμαι τρελός. Ξέρω να θεραπεύω τους πάντες και τα πάντα, μ' ένα τραγούδι, με μια καραμούζα, με ένα κουτί σπίρτα και με αγάπη. 

Ευχαριστώ την Κατερίνα Γώγου που παράτησε το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και ήρθε. Ιδίως τον Διονύση τον Σαββόπουλο καθώς και τον φίλο μου ψυχίατρο, τον Δημήτρη Μαντούβαλο.
Πήγα χθες μονάχος στο αστυνομικό τμήμα, ρώτησα αν κατά λάθος άγγιξα κανέναν, μου είπαν όλο όχι.
Τους ζήτησα να μου δώσουν πίσω ένα μενταγιόν και μια καρφίτσα ανεκτίμητης αξίας (μου είναι χαρισμένα). Κάνανε ότι δε ξέρουνε και ούτε το σπασμένο χέρι μου δε τόλμησαν να μου σφίξουν. Ας μου τα δώσουν όλα πίσω και τους συγχωρώ όλους.

Αρκεί να σταματήσουν αμέσως τις ψεύτικες διώξεις. Αλλιώς θα εμφανιστώ μονάχος και θα σας προκαλέσω να με εκτελέσετε δημόσια σε μια πλατεία. Το προτιμάω, παρά το ψέμα, σταυρό ή κρεμάλα.

Τώρα εγώ βρίσκομαι αποσυρμένος στο προσωπικό μου νησάκι όπου κανείς δε μπορεί να πλησιάσει. Εδώ βλέπω και τη νύχτα και χρειάζεται να ξεκουραστώ και να θεραπεύσω και το πληγωμένο μου κορμί. Ταχυδρομώ αυτό το γράμμα στον πληρεξούσιό μου δικηγόρο, προς όλους και για όλα. Ακόμη και στους ψυχιάτρους και τον τυχόντα εισαγγελέα. Βοηθήστε με να επανέλθω στο κόσμο και να παίξω τη μουσική που δεν έπαιξα ακόμη. Κι ας μου σπάσανε τις κιθάρες και τα μηχανήματά μου. Δε ζητάω αποζημίωση, ένα μονάχα συγνώμη, εγώ ζήτησα χιλιάδες. Καλώ τους φίλους δημοσιογράφους που με ξέρουν όλοι. Τώρα που κινδυνεύω να δημοσιεύσουν το γράμμα, όλο, χωρίς περικοπές. Τόσες συναυλίες έχω δώσει και δε γράφτηκε γραμμή.
Κάντε το τώρα και σας συγχωράω. Πολεμήστε την αλήθεια, είναι αυτό που έχετε ξεχάσει. 

Το μήνυμα της βόλτας είναι για όλους και για όλα.
Για όσους δε καταλαβαίνουν και με θεώρησαν τρελό, ας κάνουν το κόπο να μελετήσουν βιβλία.
Όπως το "1984" του Όργουελ, "τον λύκο της στέπας" του Έρμαν Έσσε, τις "ιστορίες δύναμης" του Δόν Χουάν, τον Ευριπίδη, τον Αισχύλο, τον Αριστοφάνη, την Αρχαία Ελληνική Μυθολογία για τον Διόνυσο, τον Πάνα, τον Ιάσονα και άλλους. Τη "δολοφονία του Χριστού" του Βιλχεμ Ράιχ, την Αποκάλυψη του Ιωάννη, τον Διγενή με το φανάρι, τη κατσαρίδα που έμαθε να πετάει. Ή ας διαβάσουν το βιβλίο μου "Αναζητώντας Κροκάνθρωπους" και πολλά άλλα, Ζεν και Γιόγκα, ακόμη και τον Αϊνστάην.
Εγώ τα κάνω πράξη κάθε μέρα και στον δρόμο .Ενεργοποιηθείτε και θα σας αθωώσω. Αλλιώς ο άγγελος του κόσμου το είπε και θα το κάνει. Θα φύγει και θα σας αφήσει να περπατάτε μπουσουλώντας ή θα σας κολλήσω τη χειρότερη βρισιά που λέω.

ΕΙΣΤΕ ΜΠΟΥΜΠΟΥΝΕΣ.

Καλώ και τον Μίνω Βολανάκη να έρθει και να μας σφίξει το χέρι. Εμείς κάνουμε συμβάντα και χάπενινγκ και όχι αυτός στα Βραχιά. 

Ευχαριστώ μετά τιμής
Και όλο το magic theater fur fur 

Υ.Γ. Ξεκουνηθείτε όμως αμέσως!
Ή αλλιώς πάτε μια βόλτα μέχρι το Πολυτεχνείο που εκεί είναι εκείνο το κεφάλι που προσκυνάτε όλοι.
Κάντε τον κόπο και σκύψτε να διαβάσετε:

"Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία"

Κάτω δεξιά είναι γραμμένο. Του Ανδρέα Κάλβου είναι.
Ή πάτε μια βόλτα μέχρι τον τάφο του Νίκου Καντζατζάκη, κάτι γράφει:

''Δεν έχω τίποτα να χάσω. Είμαι ελεύθερος''

Ναι αυτός είμαι. Είμαι τα πάντα και τίποτα δεν είμαι.
ΝΙΨΟΝ ΑΝΟΜΗΜΑΤΑ ΜΗ ΜΟΝΑΝ ΟΨΙΝ" 

Νικόλας Άσιμος

 

//

Δείτε ακόμη:
- Αφιέρωμα: Η αγωνίστρια Κατερίνα Γώγου



 
Ακολουθήστε το inExarchia στο facebookinstagramtwitteryoutube  
 

Σχόλια

Σχολιάστε

Εισέλθετε στο σύστημα για να υποβάλετε σχόλια
Inexarchia © 2014 - Design and Development By: Indyvisuals